در این میان، برخی دیگر از مکتوبات عبد البهاء گویای بشارتهای او به آیندهی نیکوی یهودیان در سرزمین فلسطین (ارض موعود)، آن هم در زمانی نزدیک است. وی در یکی از آن مکتوبها اینگونه گفته:
هو الله
ای پروردگار! در کتب و صحف، بهواسطهی انبیاء، اخبار فرمودهای و اسرائیل را بشارت دادهای و نوید بخشیدهای که روزی میآید اسرائیل نومید امیدوار گردد و اسیر ذلت کبری عزت ابدیه یابد [و] آن قوم پریشان در ظل ربالجنود در ارض مقدسه سر و سامان یابند و مبغوضان محبوب جهانیان شوند.
حال، ستایش تو را که روز آن آسایش آمد و اسباب سرور و شادمانی حاصل شد. اسرائیل عنقریب جلیل گردد و این پریشانی به جمع مبدل شود. شمس حقیقت طلوع نمود و پرتو هدایت بر اسرائیل زد تا از راههای دور با نهایت سرور به ارض مقدس ورود یابند.
ای پروردگار! وعدهی خویش آشکار کن و سلالهی حضرت خلیل را بزرگوار فرما! تویی مقتدر و توانا و تویی بینا و شنوا و دانا. ع ع24
گفتاری از او نیز در راستای مکتوب بالاست:
اینجا فلسطین است. اراضی مقدسه است. عنقریب، قوم یهود به این اراضی بازگشت خواهند نمود. سلطنت داودی و حشمت سلیمانی خواهند یافت. این از مواعید صریحهی الاهیه است و شک و تردیدی ندارد. قوم یهود عزیز میشود. در ظل امر وارد میشود و تمام این اراضی بایر آباد و دایر خواهد شد. تمام پراکندگان یهود جمع میشوند و این اراضی مرکز صنایع و بدایع خواهد شد. آبادی و پرجمعیت میشود و تردیدی در آن نیست. مقام اعلی به بهترین طرزی ساخته خواهد شد. دعا و مناجات انبیای الاهی به هدر نمیرود و وعدههای الاهی تماماً تحقق خواهد یافت. اسارت و دربهدری و پراکندگی یهود مبدل به عزت ظاهری آنها میشود. حتی بهحسب ظاهر ظاهر عزیز خواهند شد. جمال مبارک دربارهی قوم اسرائیل دعا فرمودند؛ در مناجاتی که تقریباً پنجاهسال قبل نازل شده، میفرمایند: «إلهی! اجعل بنی إسرائیل الذلیل عزیزاً و اجمع شملهم فی الأرض المقدسه!» البته این مواعید الاهیه تحقق خواهد یافت و در آن تردیدی نیست. شما بروید و این اراضی مقدسه را در نهایت خضوع و خشوع و تبتل و تضرع زیارت نمایید!25
نگاه مورخ یهودی به بشارتهای عباس افندی (حدود ۱۳۳۵ ق.)
طبیعی است که در نگاه بهائیان، این خطابها حالتی الاهی و پیشگویانه داشتند اما در نگاه یهودیان، سبب صدور آنها، آگاهی عباس افندی از رخدادهای سیاسی آنزمان بود. به روایت مورخ سرشناس یهودی، حبیب لوی:
از سال ۱۸۸۲ [م.]، مهاجرت یهودیان اروپای شرقی به فلسطین شروع گردیده بود. قیام لئون پینسکر از ۱۸۸۳ و نوشتن کتابی برای آزادی یهود و رجعت یهودیان به فلسطین و توجه روچیلد برای خریداری زمین و تقویت مالی یهودیان برای مهاجرت به فلسطین و پیشآمدن قضیهی دریفوس و نوشتن کتاب دولت یهود و تشکیل کنگرهی صیونیست و بعداً ملاقاتهای هرتسل از امپراطوران آلمان، عثمانی، ایطالی و نخستوزیر روسیه و تأسیس قصبات یهودینشین در فلسطین، تمام، عواملی بودند که هر ناظری را متقاعد میساخت که دورهی قیام مردگان یهود فرا رسیده است. 26 از این لحاظ، عبدالبهاء [د. ۱۹۲۱ م.] ـ که از جریان سیاسی روز بااطلاع و ساکن فلسطین بود ـ در همان زمان و در خلال آن مدتی که یهودیان به فعالیت پرداخته بودند، الواحی صادر نموده و از این که بهزودی یهودیان به آزادی و ترقیات شگرفی نایل خواهند آمد صحبت میکرد.27